De belangrijkste componenten van medische weefselkleefstoffen zijn -cyanoacrylaten, die voor het eerst werden gesynthetiseerd na de Tweede Wereldoorlog. In 1972 keurde de Amerikaanse FDA het gebruik van isobutyl-cyanoacrylaat voor medische toepassingen goed.
De toxiciteit van medische weefselkleefstoffen kan worden verzacht door middel van methoden zoals chemische modificatie en door de zuiverheid van de samenstellende monomeren te verbeteren.
Technologieën voor medicijnafgifte op nanoschaal-zoals elektrospinning-kunnen de toxische bijwerkingen die gepaard gaan met kleefmiddelen voor medisch weefsel, zoals ontstekingen, verder verminderen.
Cytotoxiciteitstests voor medische weefselkleefstoffen vereisen de selectie van geschikte methodologieën op basis van gevestigde normen; voorbeelden zijn onder meer de extractiemethode, de directe contactmethode en de indirecte contactmethode. Het is belangrijk op te merken dat de specifieke gebruikte testmethodologie de interpretatie van de resulterende toxiciteitsbeoordelingen kan beïnvloeden.
Medische lijmen spelen een cruciale rol bij het bevestigen van wondverzorgingsverbanden en medische hulpmiddelen; Het merendeel van de momenteel beschikbare medische lijmen bestaat uit acrylaten, hydrocolloïden en siliconen. Momenteel concentreert het onderzoek naar een nieuwe generatie lijmen zich op natuurlijke biomaterialen (bekend als 'bio-kleefstoffen') en op het nabootsen van natuurlijke adhesiemechanismen-zoals waterstofbinding en van der Waals-krachten-om 'natuurlijk geïnspireerde lijmen' te creëren. Deze onderzoeksinspanningen zijn gericht op de ontwikkeling van geavanceerde medische lijmen die zijn ontworpen om medische lijm-gerelateerde huidletsels (MARSI) te voorkomen en de daarmee samenhangende gezondheidscomplicaties aan te pakken.
